Bookmarks

Andrew Nicoll
Ο Καλός Δήμαρχος
Μτφ. Φωτεινή Πίπη
Διόπτρα, 2009

Με τον Καλό Δήμαρχο ο Nicoll συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό δημιουργώντας προσδοκίες για τα επόμενα βήματά του. Πρόκειται για μια καλογραμμένη ιστορία που το κύριο θέλγητρό της δεν είναι η πλοκή, αλλά ο τρόπος με τον οποίο χτίζεται η αφήγηση. Με βασικό πυρήνα μια ερωτική ιστορία ο συγγραφέας κατορθώνει να χτίσει ένα συναρπαστικό μυθιστορηματικό σύμπαν. Κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο στις εκτενείς περιγραφές του, προκαλεί το γύρισμα μιας ακόμη σελίδας και αδιαμφισβήτητα εμπλέκει συναισθηματικά τον αναγνώστη. Φτιάχνει ένα μυθιστόρημα γλυκό και όχι γλυκερό, το οποίο αποπνέει ευαισθησία και ιδιαίτερο χιούμορ. Εξαιρετικό εύρημα αποτελεί η επιλογή του παντογνώστη αφηγητή, που δεν είναι άλλος από το άγαλμα της πολιούχου αγίας της πόλης όπου διαδραματίζεται η ιστορία.  Η Αγία Βαλπουρνία, όπως ονομάζεται, ανήκει στους ήρωες βιβλίων που δεν ξεχνάει κανείς εύκολα και συχνά κλέβει τη δόξα του ζευγαριού των πρωταγωνιστών. Ο Καλός Δήμαρχος είναι ένα γοητευτικό παραμύθι για την αγάπη , αλλά πολύ περισσότερο ένα μυθιστόρημα για την αφήγηση.

Στέλλα Πεκιαρίδη

Ντανίλο Κις
Κλεψύδρα
Μτφ.: Μαρία Κεσίνη
Κέδρος, 2009

Η «Κλεψύδρα» του Ντανίλο Κις είναι το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της αυτοβιογραφικής τριλογίας του συγγραφέα, τα «Πρώιμα βάσανα» και το «Κήπος, στάχτες» είναι τα προηγούμενα. Λέγεται πως πρόκειται για το αριστούργημά του.
Το βιβλίο περιέχει τις σημειώσεις ενός τρελού, του εβραίου, συνταξιούχου  σιδηροδρομικού υπάλληλου, Ε.Σ. (Έντουαρντ Σαμ) που ποικίλουν από τα πραγματικά επεισόδια του παρελθόντος και του παρόντος του ως κρίσεις τρέλας και εντελώς φανταστικές ιστορίες. Παρακολουθούμε με συχνά ασύνδετα μεταξύ του κείμενα την πορεία του λίγους μήνες πριν τον στείλουν δια ασήμαντο αφορμή στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το μυθιστόρημα είναι γεμάτο πόνο και οργή, μα ταυτόχρονα και μικροεπεισόδια της καθημερινότητας. Τελικά η ιστορία είναι συγκινητική κι ας μη μας αφήνει ο συγγραφέας ούτε μια στιγμή να ξεχάσουμε πως ο αφηγητής και πρωταγωνιστής του είναι ένα άτομο αναξιόπιστο, ένας άντρας με πιστοποιητικό από τρελάδικο.
Το μυθιστόρημα είναι κλασικό δείγμα μεταμοντερνισμού με δυσκολίες στην πρώτη ανάγνωση, ειδικά αν αυτή είναι η πρώτη επαφή με το έργο του συγγραφέα. Ο Ντανίλο Κις είναι σέρβος, εβραϊκής καταγωγής – η οικογένειά του υπέστη τον κατατρεγμό των Εβραίων κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο (ο πατέρας του έχασε τη ζωή του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ενώ ο ίδιος και η μητέρα του σώθηκαν εξόριστοι, χάρη στην ορθόδοξη καταγωγή της μάνας) – και φυσικά επιστρατεύει τις τραγικές μνήμες του παρελθόντος για να γράψει, αλλά δε μένει εκεί. Είναι  ίσως από τους λίγους Βαλκάνιους συγγραφείς που κατόρθωσε να ακολουθήσει την τέχνη των καιρών του, τα έργα του δεν είναι μόνο ιστορικά ντοκουμέντα, είναι λογοτεχνία.

Κατερίνα Μαλακατέ

Σκοτ Γουέστερφελντ
Uglies
Μτφ: Καίτη Οικονόμου
Μεταίχμιο, 2009

Είμαι στον δρόμο, τον βλέπω, χριστέ μου είναι κούκλος, μπαίνει σε ένα βιβλιοπωλείο, τον ακολουθώ, πάει στον τομέα της ελληνικής λογοτεχνίας, έτσι μου είσαι; θα πάω και εγώ στις καινούργιες εκδόσεις. Τέλεια, από εδώ μπορώ να τον παρακολουθώ άνετα και να κάνω ότι χαζεύω και κανένα βιβλίο. Το παίζω σοφιστικέ και μου πάει. Το μάτι μου πέφτει στο ‘Uglies’, μια όμορφη κοπέλα για εξώφυλλο, παράξενος  αγγλικός τίτλος σε ελληνική έκδοση· αρχίζω να το ξεφυλλίζω. Χμ είναι νόστιμο. Ιπτάμενα οχήματα, κρατικός έλεγχος και μυστικοί πράκτορες με υπεράνθρωπες δυνάμεις, ανάγνωση ταυτότητας μέσω του οφθαλμού, έξυπνα σπίτια που μιλάνε αν τα ρωτήσεις. Ψώνιο! Και μέσα σε όλα αυτά μία κοινωνία που χωρίζει τους πολίτες της σε ωραίους και άσχημους με μία υποχρεωτική αισθητική -και όχι μόνο- επέμβαση που υποβάλλονται όλοι στα δεκαέξι τους εκτός από ορισμένους που αντιδρούν, δεν θέλουν να την κάνουν και για να την αποφύγουν το σκάνε. Θα έχουν τους λόγους τους. Σταματάω το ξεφύλλισμα, σηκώνω το βλέμμα, ο λόγος που με έβαλε στο βιβλιοπωλείο έχει μάλλον από ώρα γίνει καπνός και εγώ πάω ολοταχώς προς το ταμείο. Τουλάχιστον δεν θα γυρίσω μόνη μου στο σπίτι. Και πολύ καλά έκανα. Εκτός από μία πλοκή που σε έχει συνεχώς σε αναμμένα κάρβουνα και ένα καλοστημένο ιδιαίτερα πειστικό μέλλον ο κύριος Σκοτ δεν χάνει την ευκαιρία να θέσει τις απόψεις του για την ανθρώπινη ομορφιά, πως επηρεάζει και ορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις, κερνώντας μας που και που σφηνάκια σύγχρονων προβληματισμών για το μέλλον. Αλλά στο τέλος μας τα χαλάει. Η ιστορία δεν τελειώνει και συνεχίζεται στο δεύτερο επεισόδιο, συγνώμη βιβλίο ήθελα να γράψω, το οποίο τιτλοφορείται ‘Pretties’ (οι άλλοι, καταλαβαίνεις…) και κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 2010. Εντάξει μας χωρίζουν μόλις λίγες μέρες αλλά ακόμα και αυτό το άτιμο το ‘lost’ το κατεβάζω και το βλέπω όλο μαζί σε ένα σαββατοκύριακο. Θα με φάει η αγωνία.

Δέσποινα Παναγιωτοπούλου