Bookmarks

Ποιο βιβλίο
θα χαρίζατε σε
κάποιον που δεν
συμπαθείτε καθόλου και γιατί;

Αργυρώ Μαντόγλου , συγγραφέας:

Σ’ αυτή την ερώτηση τα πρώτα πρόσωπα που έρχονται στο νου μου, είναι κάποιοι πολιτικοί που εμφανίζονται σαν να μην έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, σαν να μην έχουν ιδέα για τις ανάγκες, τις δυσκολίες επιβίωσης, την ένδεια και την εσωτερική ζωή των ανθρώπων που κυβερνούν.
Σ’ όλους αυτούς λοιπόν θα έστελνα το βιβλίο του Άλαν Μπένετ, «Το βασίλειό μου για ένα βιβλίο»που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, όπου η βασίλισσα της Αγγλίας έχει ασπαστεί το σφοδρό πάθος της φιλαναγνωσίας. Mέσα από τα βιβλία έρχεται σε επαφή με έναν κόσμο με βάθος και ένταση που δεν είχε υποψιαστεί, γνωρίζει διάφορους πολιτισμούς, αντικρουόμενα αλλά και ευγενή συναισθήματα των υπηκόων της. Η εμπειρία της ανάγνωσης τη μεταμορφώνει και την καθιστά πιο ανθρώπινη· αρχίζει να περιφρονεί τα επιφανειακά καθήκοντά της και να ενδιαφέρεται για την ουσία των πραγμάτων.

Άννα Γόγολα, πολιτικός μηχανικός–συγκοινωνιολόγος:

Τον “Μικρό Πρίγκιπα”, γιατί απευθύνεται στο παιδί μέσα μας που ‘ναι – συνήθως – συμπαθέστερο απ’ την ενήλικη εκδοχή μας. Διαβάζεται χαμηλόφωνα -ακόμα και (κυρίως) κατά μόνας-, ανατρέπει στερεότυπα -με την αποκάλυψη του μυστικού της ζωής απ’ την αλεπού- κι η εικονογραφησή του -απ’ τον ίδιο το συγγραφέα- είναι ανυπέρβλητη.

Χριστόφορος Κάσδαγλης, συγγραφέας:

Θα κατέληγα στο «Κεφάλαιο» του Μαρξ (ελληνική έκδοση 1960). Όχι μόνο λόγω… όγκου, αλλά και λόγω της δογματικά μαλλιαρής ορολογίας της μετάφρασης (Γιάννης Σκουριώτης), που ευθυγραμμίζεται καλοπροαίρετα με μια υποτιθέμενη «λαϊκή» γλώσσα. Ολόκληρο το βιβλίο πάει κάπως έτσι: «έχουμε δέκα πενταβδόμαδες περίοδες γυροβολιάς του κεφαλαίου», (Β’ τόμος, κεφ. 9, σελ. 173).

Ειρήνη Μουντράκη, δημοσιογράφος:

Θα του χάριζα “Τον Ηλίθιο” του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Ο λόγος; Αν δεν το διαβάσει και θεωρήσει ότι είναι ένας τρόπος να του πω τι σκέφτομαι για αυτόν τότε έχω δίκιο που τον αντιπαθώ. Αν όμως αποφασίσει να το διαβάσει θα αλλάξει τη γνώμη του για τον κόσμο και σίγουρα θα μου γίνει πιο συμπαθής.

Ντέπυ Μαντά, ιδιοκτήτρια βιβλιοπωλείου:

Για κάποιον οικείο αντιπαθητικό: θα χάριζα ένα από τα πλέον δυσνόητα βιβλία όλων των εποχών…το Tractatus Logico-Philosophicus του Ludwig Wittgenstein! Παράλληλα, θα τον ανάγκαζα καθημερινώς να μαθαίνει από μία φιλοσοφική σκέψη, να την απαγγέλει και να αναλύει με δικά του λόγια το πραγματικό νόημα κάτω από τη φιλοσοφία της γλώσσας…

Κώστας Ζαφειρίου, συγγραφέας:

Θα χάριζα το βιβλίο του Δαρβίνου, Περι της Καταγωγής των Ειδών, στον πρώην πρόεδρο Μπους. Ο Μπους ήταν ο μοναδικός πρόεδρος της Αμερικής που δεν πιστεύει στη θεωρία της εξέλιξης. Λόγω οφθαλμοφανών ομοιοτήτων του φυζίκ του, με τα συμπαθή πιθηκοειδή, νομίζω ότι αξίζει να διαβάσει ένα βιβλίο αφιερωμένο στο πς αυτό συνέβη.

Δήμητρα Δερμιτζάκη, υπεύθ. γρ. τύπου εκδόσεων Κέδρος:

Με την άφιξη μου στην Αθήνα, γνώρισα ένα αντιπαθέστατο άτομο. Γεγονός τυχαίο. Η σχετικά συχνή επικοινωνία μαζί του με έκανε πολλάκις να σκεφτώ πως θα ήθελα να του κάνω δώρο (πιθανότατα δώρο Χριστουγέννων) το λεύκωμα της Amelie Poulin από τις εκδόσεις μας, με την ελπίδα να καταλάβει πως στην εποχή της σοβαροφάνειας και της μίζερης αντιμετώπισης των πραγμάτων, υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να βλέπουμε, να ακούμε, να ζούμε… Ένας τρόπος πιο μαγικός, πιο παιχνιδιάρικος, πιο φινετσάτος, γεμάτος μυρωδίες και μπόλικη γλύκα!Ένας τρόπος πιο χαμογελαστός! Ίσως έτσι κατόρθωνε και ο ίδιος με την είσοδο του 2010 να κάνει πιό μελωδική την ζωή του και εκείνη των συνανθρώπων του.

Δέσποινα Παναγιωτοπούλου, συντάκτρια Bookmarks:

Ο Αλχημιστής είναι το βιβλίο μας. Είναι ένα δώρο που κερδίζει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Είτε δεν θα του αρέσει οπότε ο στόχος επετεύχθη είτε θα του αρέσει οπότε του αξίζει.