Bookmarks

από τη Νόρα Δημοπούλου

Ο Σίσυφος

«Ο, τι κακό και να σου συμβεί, ποτέ να μην ξεχνάς: υπάρχουν και χειρότερα»

Ο Σίσυφος είναι ένας τύπος με ορισμένες ιδιορρυθμίες. Κατ’ αρχάς σιχαίνεται τις διακοπές. Όχι τις δικές του, κάθε άλλο. Τις διακοπές των άλλων σιχαίνεται… Τις περισσότερες φορές είναι η αιτία για να βρεθεί στο δρόμο. Ακόμα μια φορά στο δρόμο απ’ όπου ξεκίνησε, και ξανά απ’ την αρχή. Το ίδιο βάσανο πάλι και πάλι. Περιπλανώμενος από δω και από κει, έρμαιο των τραμπούκων της παιδικής χαράς. Αυτά όμως ήταν παλιά. Τότε που ακόμα δεν είχε καν όνομα.
Μια άλλη παραξενιά του, είναι η αγάπη του για τις αναγνώσεις και τις δυνατές απαγγελίες της Κυβέλης. Τα δύσκολα, βαθυστόχαστα βιβλία είναι η αδυναμία του. Και κάπως έτσι εξάλλου πήρε και το όνομά του. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που του συνέβη και πολύ παλιά. Η Κυβέλη είναι η τωρινή και αποκλειστική του αγάπη, η καλλίτερη αφεντικίνα που είχε ποτέ. Είναι στ αλήθεια ένας πολύ τυχερός γατούλης ο Σίσυφος.
Για χάρη της μπορεί να κάνει τα πάντα. Να γρατζουνίσει την δασκάλα που δεν της έβαλε καλό βαθμό, να φέρει ημιθανές στα πόδια της όποιο ποντίκι της γυαλίσει(ακόμα κι’ αν τα ψιλοσυμπαθεί τελικά), να μπλεχτεί στα πόδια της ενοχλητικής Μολδαβής οικονόμου, να κοιμάται πάνω στα κρύα πόδια της τις νύχτες…Τα πάντα;
Ναι, τα πάντα. Έτσι είναι η πραγματική αγάπη για έναν χνουδωτό γατούλη με ευαισθησίες. Μα τα μουστάκια του, θα κάνει ό,τι του ζητήσει. Από τη μέρα που η Κυβέλη τον μάζεψε από το δρόμο, της ορκίστηκε αιώνια αφοσίωση και υποταγή. Κι αν θέλει θα κάθεται συνέχεια στο μπαλκόνι. Ακόμα κι αν κάνει κρύο. Ακόμα κ αν φοβάται τα παλιόσκυλα του ακαλύπτου. Ακόμα κι αν η γατίσια καρδία του σπάει σε μικρά κομματάκια σε σχήμα κροκέτας. Είναι χωρίς αμφιβολίες ο πιο τριχωτός σουπερ ήρωας που γνωρίσαμε.
Αλλά για μισό λεπτό… Γιατί ο Σίσυφος είναι συνέχεια κλεισμένος στο μπαλκόνι; Και ποιος στο καλό είναι ο Πάτροκλος; Η συνέχεια επί των σελίδων.

Ο Σίσυφος στο Μπαλκόνι
Πέτρος Τατσόπουλος
Μεταίχμιο, 2009

από τον Νεκτάριο Λαμπρόπουλο

Οι άλλοι, εμείς

«Πού θα ζω αύριο;»

Ζουν ανάμεσά μας, ζούμε μαζί τους. Αποφασίζουμε δίχως να γνωρίζουμε σε ποια θέση θα βρισκόμαστε την επόμενη μέρα. Κινούμαστε στα όρια της ασφάλειας και η ανασφάλεια καραδοκεί στη γωνία για να εμφανιστεί,  δυνατότερη. Ακόμη και η ζωή μας, τα δεδομένα μας, αποθηκεύονται σε μη-υλικά μέσα, σε μη χειροπιαστές πραγματικότητες, σε οθόνες και ασύρματα δίκτυα.
Αυτή η ρευστότητα κινεί το βίο μας και μας δημιουργεί αβεβαιότητα, η οποία έχει ως επακόλουθο τον φόβο. Ο φόβος μάς κάνει να αναζητήσουμε λύσεις. Όταν η οικονομική κατάστασή μας χειροτερεύει οι λύσεις είναι δυσεύρετες, γινόμαστε μετανάστες σε μιαν άλλη χώρα για να επιβιώσουμε.
Οι ίδιοι εμείς πάλι, υποδεχόμαστε μετανάστες στη χώρα μας. Και στα δύσκολα αλλάζουμε τόπο διαμονής, άλλοι έρχονται στη θέση μας, ανακατεύονται πληθυσμοί που από χρόνια δεν έχουν τελικά πατρίδα γιατί μέχρι να επιστρέψουν η πατρίδα τους άλλαξε. Κι έτσι μένουμε πάντα ξένοι σε έναν τόπο, κάποιοι από εκείνους, κάποιοι από εμάς, γίνονται απόβλητοι και αόρατοι.
Αγιωνιούμε να μην γίνουμε σαν κι αυτούς., τους φοβόμαστε όσο φοβόμαστε τι μπορεί να κάνουμε αν η πείνα και η απελπισία της ανεργίας μάς φέρει στη θέση τους.
Στους Αφγανούς απόκληρους, στους Γάλλους αυτόχειρες κινητής τηλεφωνίας, στους Αμερικανούς αστέγους, στους Αϊτιανούς νεκρούς, στους Ισπανούς ανέργους, σε μας, ο φόβος της αβεβαιότητας και η κυριαρχία της, μας πνίγει τη μέρα, τη νύχτα, τα απογεύματα και τα πρωινά που φαντάζουν ένα τεράστιο βουνό για να το ανέβεις.
Το τελευταίο που πρέπει να κάνουμε είναι να θυμώνουμε με τους μετανάστες. Το τελευταίο που πρέπει να κάνουμε είναι να αδιαφορούμε για τα προβλήματα που δημιουργούμε σε άλλους λαούς χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Το τελευταίο που πρέπει να κάνουμε είναι να κλείνουμε τα αδιαφανή σύνορα στα γκέτο και τα αδιαπέραστα σύνορα στα βόρεια προάστεια.
Το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να δούμε πως σε λίγο “εμείς” θα είμαστε “εκείνοι” και να βελτιώσουμε τις συνθήκες εκείνων. Θα μας χρειαστεί.

Ζίγκμουντ Μπάουμαν
«Ρευστοί καιροί – Η ζωή στην εποχή της αβεβαιότητας»
Προλογικό σημείωμα- Μτφ.: Κωνσταντίνος Γεώρμας
Εκδόσεις Μεταίχμιο

από τη Νόρα Δημοπούλου

Ο Στέφανος

«Θέλεις να τα φτιάξουμε;»

Ο Στέφανος είναι ένας τύπος λίγο decadence. Για σας, που είστε τύπος bookmarks, δεν υποφέρεται με τίποτα. Φοράει αμάνικα και κολλητά παντελόνια. Δεν έχει τελειώσει ούτε καν το γυμνάσιο. Βέβαια δεν τον πειράζει και πολύ γιατί δουλεύει στην τηλεόραση και πληρώνεται καλά. Προσέχει τον εαυτό του, έχει γυμνασμένο κορμί, και προτιμάει τα φιρμάτα ρούχα. Κυρίως τα φιρμάτα μαϊμού. Και το σημαντικότερο προσόν του; Τις τρώει όλες. Δικά του λόγια. Δεν τον χαλάει τίποτα. Ξανθιές, μελαχρινές, ακόμα και μεγαλύτερες, τις μασουλάει με ευχαρίστηση αρκεί να είναι ωραίες. Κάπως ωραίες – αυτό αρκεί.
Ώσπου μια μέρα στο κανάλι βλέπει σκυμμένη τη Χρύσα. Έχει πολύ ωραία πόδια, είναι αλήθεια. Και διάφορα άλλα ωραία. Αναρωτιέται πώς και αυτή του έχει ξεφύγει. Και μετά θυμάται! Αυτή είναι η κουλτουριάρα του καναλιού. Δεν του ρίχνει ποτέ ούτε δεύτερη ματιά. Ε μάλλον, για να μην του την έχει πέσει ποτέ, ε, δεν μπορεί, θα ’ναι λεσβία! Την ξανακοιτάζει λίγο πιο προσεκτικά και χαζεύει. Και κάπως έτσι αρχίζει να την ερωτεύεται. Στ’ αλήθεια!
Και όμως. Δεν είναι λεσβία. Απλώς ο Στέφανος δεν είναι ο τύπος της. Παραείναι λαϊκός. Περιορίζεται στο να του λέει απλώς ένα γεια. Γι’αυτό και σχεδόν πέφτει από την καρέκλα όταν αυτός της ζητάει ξαφνικά «να τα φτιάξουνε!». Αποκλείεται! Εκτός… εκτός και αν αλλάξει.
Αλλάζει ένας άνθρωπος; Μπορεί να αποκτήσει ξαφνικά προοπτικές που δεν είχε ποτέ;  Και μέχρι πού μπορεί να φτάσει για να είναι μαζί με κάποιον διαφορετικό από αυτόν; Κάποιον με τελείως άλλη οπτική ζωής, άλλα ενδιαφέροντα, που αγαπάει άλλη μουσική και αναζητάει άλλες εικόνες από τη ζωή του. Γίνεται; Ή θα μένει πάντα πίσω;
Ο Στέφανος έχει ένα χρόνο να της αποδείξει ότι γίνεται. Και όντως αλλάζει! Απολυτήριο, λογοτεχνία, αγγλικά, τέλος τα κολλητά, τέλος και οι αρπαχτές. Αλλά, για μια στιγμή! Γιατί μετά από έναν χρόνο τον βρίσκουμε να κλαίει στα σκαλιά της με λυγμούς; Αφού άλλαξε, αλήθεια, άλλαξε!
Αφήνω τον σούπερ-ήρωα μας εκεί. Ακολουθήστε τον.

«Η…Πυγμαλίων» από τη συλλογή διηγημάτων
«Εγώ ήμουν αντράκι»
Νίκος Μουρατίδης
Εκδόσεις Τετράγωνο

από τη Νόρα Δημοπούλου

O Διομήδης

Ο Διομήδης είναι ζαχαροπλάστης και μάλιστα καλλιτέχνης. Περνάει όλη σχεδόν τη μέρα του στο ζαχαροπλαστείο. Φτιάχνει τα πιο παράξενα και περιποιημένα γλυκά. Σ’ όλους αρέσουν. Και ένα φοινίκι με σιρόπι πιο σπέσιαλ από τα άλλα. Τις υπόλοιπες ώρες του διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα. Καμιά φορά δεύτερης διαλογής, αλλά τι πειράζει;

Την αγαπάει την καημένη. Την αγαπούσε δηλαδή  – μπορεί μετά από λίγο η αγάπη του να έγινε απλά οίκτος ή υποχρέωση. Συμβαίνει συχνά. Ειδικά όταν η γυναίκα σου παραλύει σταθερά εδώ και τόσα χρόνια, μέχρι που το στόμα της στραβώνει εντελώς πια, θα λέγαμε ότι οι πιθανότητες αυξάνονται. Δεν την εγκαταλείπει όμως. Και την πήγε στους καλύτερους γιατρούς. Καμία ελπίδα. Και της έχει και γυναίκα να της ζεσταίνει το γάλα, να της το δίνει όταν αυτός λείπει. Μαζί με το φοινίκι.

Μπορείς να νιώσεις έρωτα για ένα εκφυλισμένο σώμα; Από τις πιο ελαφριές έως και τις πιο βαριές περιπτώσεις γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Στην αρχή είναι επιλογή σου – στηρίζεις όσο πάει. Ο Διομήδης ας πούμε ζει έτσι δώδεκα χρόνια. Σούπερ Ήρωας σίγουρα! Και μετά; Μετά είτε γίνεται ακόμα πιο συνειδητή επιλογή είτε η λύση για όλα αυτά που δεν έκανες. Εύκολος στόχος για ευθύνες. Η πέτρα που σε βολεύει να έχεις στην τσέπη σου. Ή η αγάπη της ζωής σου. Είναι δύσκολα αυτά τα πράγματα.

Ο Διομήδης όμως δεν μιλάει. Σε κανέναν. Κάνει αυτό που πρέπει. Για εικοσιτετράωρα. Αυτό που πρέπει. Και δεν μιλάει. Μιλάει όμως το καλό του το παντελόνι. Το γαμπριάτικο. Αυτό με την τσάκιση. Που  αιωρείται  τώρα με απόλυτη ακρίβεια. Μ εκείνον μέσα. Και η σούπα με τα αστράκια που μαγείρεψε το πρωί για τη γυναίκα του… Και εκείνη κάτι λέει. Αλλά ας μην τα αποκαλύψουμε και όλα.

Ο Διομήδης είναι ο τραγικός Σουπερ-Ήρωας που γνωρίσαμε ως τώρα. Σίγουρα. Καημένε Διομήδη.

«Κυκεών» από τη συλλογή διηγημάτων
«Περσινή αρραβωνιαστικιά»
Ζυράννα Ζατέλη
Εκδόσεις Καστανιώτη

από τη Νόρα Δημοπούλου

Η Λένα

«Κοιτάχτηκαν με ένταση μέχρι ν’ ανάψει πράσινο»

Ο Πέτρος μόλις τελείωσε το μάστερ του στο Λονδίνο και οδηγεί δεξιοτίμονο. Έχει πολύ κίνηση. Η Λένα βαριέται να περιμένει ταξί.
Ο κοσμικός τους γάμος τελείται με όλα τα προβλεπόμενα. Στη σωστή εκκλησία, με  πολύ στυλ, ακριβή δεξίωση, κοσμικογράφους και παλιές Αρσακειάδες συμμαθήτριες. Τέλεια. Τι άλλο να ζητήσεις από τη ζωή σου; Η Λένα βαριέται.
Η Λένα δε ζηλεύει. Καθόλου. Ξέρει ότι ο Πέτρος έχει γκόμενα και τη βρίσκει και πολύ ωραία. Όχι δε ζηλεύει. Καθόλου. Γενικά μάλλον έχει σταματήσει να νιώθει και πολλά πολλά. Βέβαια και η φαλάκρα παίζει το ρόλο της. Όχι της Λένας. Του Πέτρου. Ας φάμε ήσυχα ήσυχα τα κορν φλέικς μας.
Δεν περνάει η ώρα ρε γαμώτο. Γι αυτό βρίσκει κι αυτή γκόμενο έναν μίζερο ντράμερ. Μετά από λίγο δεν της αρέσει πια. Αλλά τουλάχιστον είναι κάτι καινούργιο όπως και να το κάνεις. Χτυπιέται στα ντράμς κάθε φορά, πριν το κάνουν, για να την εντυπωσιάσει αλλά η Λένα μάλλον τον αντιμετωπίζει σαν κακόγουστο διακοσμητικό που θες να το πετάξεις κ όλο το ξεχνάς.
Η πλήξη σε κάνει να μην ξέρεις τι θέλεις. Σε κάνει να μην θέλεις καν – που είναι και το πιο τρομαχτικό απ όλα. Ακριβέστερα, κάνεις απλά ό,τι σου γυαλίσει λίγο περισσότερο ακόμα κι αν μέσα σου ξέρεις ότι δεν σου αξίζει ή ότι τελικά η κατάληξη σου θα είναι εξευτελιστική.
Τα σατέν σου εσώρουχα θα λερώνονται σ’ ένα άγνωστο βρώμικο πάτωμα ενώ εσύ θα συστήνεσαι ρυθμικά με το ταβάνι. Θα βρεθείς να ταΐζεις τον άγνωστο ετοιμοθάνατο παππού τού μαλάκα που έμπλεξες, μέχρι πρωίας. Η Λένα βλαστημάει. Βαριέται να περιμένει ταξί οπότε ας την πάει ο μαλάκας με τη μηχανή. Στο φανάρι συναντάει τον άντρα της. Ε, καλά.
Η ζωή του σουπερ ήρωά μας γι’ αυτή την εβδομάδα είναι μια σειρά από επιλογές που δεν την ενδιαφέρουν καθόλου. Ειδικά αν καλούσε καμιά φορά ταξί, τίποτα απολύτως δεν θα είχε συμβεί.

«Ένα ειδύλλιο»
από τη συλλογή διηγημάτων
«Δεν θα σου κάνω το χατίρι»
Χ.Α Χωμενίδης
Εκδόσεις Εστία

από τη Νόρα Δημοπούλου

Η Μεταξία

«Πρέπει να το κλείσεις αυτό το κεφάλαιο»

Η Μεταξία είναι το κορίτσι του Σαββατοκύριακου. Μη φανταστείτε όμως καμία ζουμπουρλούδικη εικοσάρα που προσφέρει τη δροσιά της στο «θείο» με το αζημίωτο. Κάθε άλλο. Η Μεταξία είναι τριανταπέντε χρονών. Ανύπαντρη. Κι αυτό, όσο να ‘ναι, την ενοχλεί λίγο. Όχι πολύ… Να, έτσι, μια ιδέα. Κάνει το δρομολόγιο Κατερίνη-Λάρισα κάθε δεκαπέντε μέρες. Και τι κάνει στην Λάρισα κάθε τόσο; Βλέπει τον Τάκη. Όπου Τάκης βλέπε μεσήλικας μηχανικός, κολλημένος με τη μητέρα, και εγκλωβισμένος σ’ αυτήν. Τέλος πάντων άστον αυτόν τώρα. Η άλλη μας ενδιαφέρει.
Λοιπόν, αρκεί να είναι κάποιος συμπαθητικός και σχετικά καλή παρέα για να κοιμάσαι μαζί του; Αρκεί για μια σχέση απλά να μην είσαι αρνητικός απέναντι της; Φαίνεται πως από μία ηλικία και μετά η ηρωίδα μας καταλαβαίνει ότι οι περισσότερες  σχέσεις που ξεκινάνε πολύ παθιασμένες ερωτικά, καταλήγουν μάλλον πικρά και μοναχικά. Οπότε παίρνει το βαλιτσάκι της και το τρένο. Είναι καλύτερο να βλέπεις κάποιον που συμπαθείς λίγο από το να μην βλέπεις κανέναν απολύτως. Ακόμα κι αν οι συνθήκες δεν είναι τελικά και τόσο καλές. Ακόμα κι αν νιώθεις λίγο δεύτερος στις προτεραιότητες του άλλου.
Ένα ταξίδι από μόνο του σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι αυτό που κάνει αξίζει λίγο παραπάνω απ’ ότι στην πραγματικότητα. Σου δίνει λίγο παραπάνω χρόνο να το σκεφτείς και να το αθροίσεις σαν εμπειρία στη σχέση σου. Να σκεφτείς γιατί πας εκεί που πας. Να σκεφτείς αν ο Τάκης θέλει γάμο και παιδιά μιας και η μάνα του σήμερα πέθανε. Ή μήπως προτιμάς να ανταλλάσσεις ερωτικά βλέμματα με άγνωστους επιθετικούς συνεπιβάτες αντί για όλα αυτά;
Να διαβάζεις το βλέμμα ενός ξένου και να το συμπονάς – αυτό είναι υπέρβαση γι’ αυτήν. Συνήθως όμως η Μεταξία μένει στα σίγουρα. Στις προβλέψιμες διαδρομές και τα βαλιτσάκια του weekend. Όμως, το σημαντικότερο πλεονέκτημά του χαρακτήρα της -που την καταξιώνει τελικά και ως σουπερ ήρωα- είναι ο τρόπος που βγάζει συμπεράσματα από προσωπικές καταστάσεις και την αναγκαία στιγμή τα χρησιμοποιεί. Εντάξει – ακόμα κι όταν οι δυσκολίες αφορούν απλώς έναν ακόμα Τάκη.

«Μην φέρεις τίποτα μαζί σου»
από τη συλλογή διηγημάτων «Τα θολά τζάμια»
Δημήτρης Νόλλας
Εκδόσεις Καστανιώτη

της Νόρας Δημοπούλου

Πρέπει να πηγαίνουμε

Τι είναι ένα φιλί ανάμεσα στα χείλη και το μάγουλο; Η πατρίδα όλων των ερωτευμένων χωρίς ανταπόκριση… Βρισκόμαστε σε ένα οποιοδήποτε καφέ, παραμονή πρωτοχρονιάς και ο ήρωας μας μόλις έγινε σκόνη διαστήματος. Ήταν πολύ εύκολο να συμβεί. Αυτή τον έκανε. Μπορεί ένα βλέμμα να σε κάνει σκόνη; Μπορεί. Όταν προέρχεται από τη γυναίκα που ονειρεύεσαι σε όλες τις βρομερές και αβάσταχτες καταστάσεις της ζωής σου από το σχολείο μέχρι το στρατό, μπορεί.
Τον κοιτάζει κρατώντας στα χέρια της το cd που τις χάρισε για τις γιορτές. Του διαβάζει τους αγαπημένους του στίχους. Πόσο αβάσταχτο είναι το «μην αγγίζετε»-όχι σε ένα έκθεμα μουσείου-αλλά  σε μια γυναίκα που θέλει πάρα πολύ και την έχει εκεί απέναντί του ικετεύοντας το χρόνο της; Και ενώ εκείνος την ονειρεύεται με ροζ σατέν φορέματα να γλιστράει τα δάχτυλά της σε αριστοκρατικές άρπες ξέρει πολύ καλά ότι τα χέρια της είναι τα χέρια μιας ακόμα σερβιτόρας που φτιάχνει τα τραπέζια, ψωνίζει φτηνά ρούχα, μπλέκεται με άλλα χέρια, ξένα, και τελικά σκουπίζει λίγα ακόμη δάκρυα όπως πάντα.
Ο ήρωας μας χαζεύει τους κύκλους του ξύλινου τραπεζιού και μετράει έτσι και τα δικά του χρόνια: μέσα σε τόσους κύκλους πολλά γίνονται Κύκλοι μέσα σε κύκλους. Κύκλοι που σπάνε και μένουν μισοί. Παγίδες στα σχήματα. Χάνεις πολλά: αγάπη, φίλους μαλλιά, το σκύλο σου, τις σπάνιες βροχές των αστεριών… Κάποια απ’ όλα αυτά αντικαθίστανται, κάποια όχι. Αυτά που μετανιώνεις μένουν για πάντα – αυτό είναι το μόνο σίγουρο…  Αυτά τα θυμάσαι οπωσδήποτε. Ρε γαμώτο…
Γι’ αυτό και «Σ’ αγαπώ», λοιπόν! Της το ’πε και τελειώσαμε και μ’ αυτό. Τι κρίμα που εκείνη είχε όμως μόνο τη λάθος αγάπη. Μόνο δυο φίλοι. Αυτό μόνο. Φιλιά στο μάγουλο. Με ασφάλεια. Εκείνη στο ποδήλατό της που στρίβει στη γωνία. Ο ήρωάς μας ξαφνικά καταλαβαίνει: Μονίμως κάπου πρέπει να πηγαίνουμε.

«Τα παιδιά της παραμονής»
από τη συλλογή διηγημάτων «Αληθινή αγάπη και άλλες ιστορίες»
Γιάννης Παλαβός,
Εκδόσεις IntroBooks

από τη Νόρα Δημοπούλου

Ο Πισχαζόν
Πώς λες αντίο μ’ ένα άγγιγμα στη μύτη;

Ο συγγραφέας κλείνει τα χαρτιά του, τα διπλώνει με τέχνη και γλιστράει πάντα τους ήρωές του στην τσέπη του. Από τη μέρα που τους επινόησε βρήκε το μπελά του. Ξαπλώνει το βράδυ να κοιμηθεί, σκεπάζεται καλά καλά, γυρίζει πλευρό και ορίστε μας, στο κρεβάτι του γίνεται χαμός! Είναι όλοι εκεί, ημιτελείς ακόμα και αναποφάσιστοι, τραβάνε το σεντόνι, τσακώνονται, ανεβαίνουν πάνω στο κεφάλι του. «Κάντε λίγη ησυχία σας παρακαλώ» απελπίζεται ο συγγραφέας. Η παρουσία του όμως, τους είναι παντελώς αδιάφορη.
Αλλά και στο γραφείο, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Με την άκρη του ματιού του, τους πιάνει να περιμένουν υπομονετικά στην αίθουσα αναμονής. Είναι αδύνατον να δουλέψει – εντελώς αδύνατο πια. Οι  ήρωες, από την άλλη, το καταδιασκεδάζουν. Ο μόνος τρόπος να ηρεμήσουν κάπως και ο συγγραφέας και εκείνοι, είναι να τους βγάλει από την τσέπη του και να παίξει λίγο μαζί τους. Αφού κι αυτός μόνο έτσι περνάει καλά πια. Και όταν τελειώσει το βιβλίο, φρόνιμα έκαστος στη σελίδα του, στριμώχνονται στα ράφια του βιβλιοπωλείου και περιμένουν νευρικά το υποψήφιο θύμα.
Ένας δυνατός ήρωας σε αρπάζει από τα μούτρα με το που διαβάζεις τις πρώτες γραμμές του βιβλίου του. Θα σε κρατήσουν ο καθένας για διαφορετικό λόγο, θα σου σφυρίξουν με τρόπο την ιστορία τους. Ο Ρασκόλνικωφ, ο Μικρός Πρίγκιπας, η Νανά, η Εστέλλα, ο Ξένος είναι μερικοί από τους πιο αναγνωρίσιμους, ακριβώς για τη διαχρονική τους δύναμη να καθηλώνουν τον αναγνώστη. Υπάρχουν όμως και… οι άλλοι: Οι πιο αφανείς, και όμως εξίσου συγκινητικοί. Αυτοί νομίζω είναι οι αγαπημένοι μου.
Και πρώτα απ’ όλους ο Πισχαζόν: Ο Πισχαζόν δεν είναι ένα απλό γουρούνι. Αυτό ούτε που να το σκέφτεστε! Είναι  ένας ροζ χοντρός κουμπαράς  που μαζεύει υπομονετικά στην κοιλιά του κέρματα, για κάθε σοκολατούχο γάλα που πίνει τελικά το αφεντικό του. Ένα άχαρο παιχνίδι το οποίο που και που το πονάει η κοιλίτσα του. Και που χαμογελάει έτσι κι αλλιώς. Αυτό είναι το καλύτερό του. Και που γουστάρει να κοιτάζει κάθε τόσο από την άκρη του τραπεζιού το πάτωμα, γεμάτος φιλοδοξίες.
Μπορείς να ψιθυρίσεις σ’ ένα γουρούνι σ αγαπώ; Πώς λες αντίο μ’ ένα άγγιγμα στη μύτη; Και είναι δυνατόν ένας αξιαγάπητος κουμπαράς να ξεφύγει από το τραγικό του τέλος και να τρέξει ελεύθερος στα αγκαθωτά οικόπεδα της πόλης;
Μα και βέβαια. Ένα πήλινο γουρούνι είναι ικανό για όλα.
Όμως, αυτό που μου έμαθε πάνω απ’ όλα ο Πισχαζόν, είναι ότι πολλές φορές, κάτι που σου φαίνεται πολύ άσχημο στην αρχή -όπως ας πούμε ένα πήλινο γουρούνι- στο τέλος καταλήγει να σ’ αρέσει πολύ και να το αγαπάς μέχρι δακρύων.

Αύριο θα σπάσω το γουρούνι,
από τη συλλογή διηγημάτων “Ο οδηγός του λεωφορείου που ήθελε να γίνει θεός”
Έτγκαρ Κέρετ, Εκδόσεις Καστανιώτη (Μτφ. Μάγκυ Κοέν)