Bookmarks

Αλεξάντρ Σολζενίτσιν
Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ
Πάπυρος, 2009

Το συγκεκριμένο βιβλίο είχε τιμηθεί με το βραβείο νόμπελ το 1970. Λογικό, ήταν η πρώτη φορά που κάποιος περιέγραφε με ακρίβεια τις συνθήκες που επικρατούσαν στην ΕΣΣΔ, κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Στάλιν. Όμως, όση εντύπωση και αν είχε κάνει τότε, σήμερα, που τα πάντα είναι πλέον γνωστά, δεν μπορεί παρά να είναι ξεπερασμένο.

Νίκος Αραπάκης

Περικλής Κοροβέσης
Αριστερή Ανακύκλωση
Εμπειρία Εκδοτική, 2009

Προβληματίστηκα αρκετά είναι αλήθεια, διαβάζοντας το βιβλίο του Περικλή Κοροβέση. Όλοι ξέρουν ή θα ’πρεπε να ξέρουν ποια είναι αυτή η σεβάσμια φιγούρα της Αριστεράς και των κινημάτων, με την πλούσια αντιδικτατορική δράση αλλά και τον καθημερινό αγώνα από πολλά μετερίζια -ένα από αυτά είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ- για να μπορέσει να κάνει τον κόσμο να μοιάσει έστω και λίγο σ’ αυτό που οραματίστηκαν πολλοί μετά το Μάη του 68’.
Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για αυτό που λέει ο υπότιτλος του. Μικρά, πολιτικά κείμενα. Μερικά από αυτά δημοσιευμένα στην εφημερίδα “Εποχή”, άλλα στην “Αυγή” και κάποια ανέκδοτα. Χωρίς απαραίτητα να διαθέτουν κάποια συνοχή ή επιφανειακή συνάφεια μεταξύ τους (πολλές φορές επαναλαμβάνονται μάλιστα), εξετάζουν τη σημερινή κρίση της Αριστεράς περιδιαβαίνοντας  την Ιστορία και κάνοντας μια ανασκόπηση της πορείας της, αλλά και του ρόλου της στην διαμόρφωση της σημερινής πραγματικότητας. Ο συγγραφέας μάς αποκαλύπτει γιατί ο όρος ανακύκλωση (τίτλος του βιβλίου) είναι επαναστατικός, και προτείνει την αντικατάσταση “κενών” σήμερα ιδεολογιών, όπως ο Σοσιαλισμός και ο Κομμουνισμός, με όρους εύκολα απηχήσιμους και κατανοητούς. Απώτερος σκοπός αυτού είναι η εγκατάλειψη του ξύλινου νεκρού λόγου που απευθύνεται σε λίγους και η γιγάντωση της Αριστεράς μέσω της τριβής της με τα κινήματα και τον κόσμο.
Η συλλογή αυτή των κειμένων δεν έγινε φυσικά για να προσθέσει ένα ακόμα βιβλίο στο ενεργητικό του πολυγραφότατου Κοροβέση, αλλά για να μας καταδείξει την αγωνία του για το πού βαδίζει η Αριστερά και ποιός πρέπει να είναι ο ρόλος της στο σκοτεινό, όπως διαβλέπει, μέλλον που έρχεται. Εν κατακλείδι, δεν πρόκειται για ένα βιβλίο που θα θέλξει με τη γραφή του, δεν είναι αυτός ο σκοπός του άλλωστε. Στην πραγματικότητα είναι μια κραυγή αγωνίας για ένα μέλλον που προβλέπεται δυσοίωνο, και που χρειάζεται μια δυνατή και ενωμένη Αριστερά για να το αναχαιτίσει.

Δημήτρης Γκιούλος

Χριστόφορος Κάσδαγλης
Η Αριστερά και ο κακός λύκος
Οξύ, 2009

Έτυχε το βιβλίο του πολυγραφότατου Χ.Κάσδαγλη (αρθρογράφος στη Γαλέρα μεταξύ άλλων) να πέσει στα χέρια μου εκεί γύρω στην επέτειο των 20 χρόνων από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου σαν δώρο για τη γιορτή μου. Ένα τείχος ορατό έπεσε και πολλά αόρατα υψώθηκαν από τότε γύρω μας.
Ένα βιβλίο που ξεκίνησε ως εξιστόρηση της μεταπολιτευτικής Ιστορίας της Ευρωπαϊκής (λιγότερο) αλλά και της Ελληνικής(κυρίως) Αριστεράς και της πορείας της μέχρι σήμερα. Ένα δώρο στον 10χρονο γιο του που όμως δεν έμελε να ολοκληρωθεί ποτέ, μιας και ο θυμός του ίδιου δεν του επέτρεψε να πραγματοποιήσει την αρχική του σκέψη. Στη θέση της αρχικής ιδέας προέκυψε το “κατηγορώ” και το “γαμώτο” ενός αριστερού, αλλά σε καμία περίπτωση το “ανάθεμά¨του.
Άλλωστε όπως λέει και ο ίδιος-και δεν είναι ο μόνος-όσο προβληματική και να’ναι η Αριστερά ως πολιτικός θεσμός δεν παύει να είναι ό,τι καλύτερο συνέβει στη ζωή του κάθε Αριστερού. Ιδιαίτερα σ’αυτή την μεταπολιτευτική γενιά που μπορούσε να καταφέρει τα πάντα και όμως δεν κατάφερε τίποτα, παρά τραβήχτηκε σπίτι της, μιλώντας για παρελθοντικές ένδοξες νίκες αλλά νιώθοντας πίκρα και ντροπή στην πραγματικότητα.
Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα πολύ προσωπικό βιβλίο που πολλοί θα διαφωνήσουν μαζί του μιας και αγγίζει θέματα “ταμπού” για την Αριστερά με πολύ υποκειμενικό τρόπο. Εδώ ο Κάσδαγλης δεν κατηγορεί μόνο, αλλά κάνει κάτι στο οποίο η Ευρωπαϊκή Αριστερά λάμπει δια της απουσίας της. Προτείνει πρόγραμμα, κατακρίνει τον καταγγελτικό λόγο,την προσωπολαγνεία και όλες τις παιδικές αρρώστιες και παρωπίδες των δύο αριστερών κοινοβουλευτικών κομμάτων, τα οποία από τη μεταπολίτευση και μετά μοιάζουν ελέφαντες που κρύβονται πίσω από παπαρούνες και πιστεύουν πως κανείς δε τους βλέπει.
Δεν ξέρω αν το βιβλίο άξιζε το ντόρο που προκλήθηκε άθελα του με τα γεγονότα στο”Φλωράλ”, αλλά σίγουρα με τη σειρά μου θα το κάνω δώρο στους πικραμένους αριστερούς που γνωρίζω για να τους προσκαλέσω να βγουν από το λήθαργο και να μπουν στη ζωή.

του Δημήτρη Γκιούλου