Bookmarks

Ποιο το καλύτερο και ποιο το χειρότερο εξώφυλλο βιβλίου που έχει πέσει στα χέρια σας;

Ειρήνη Παντούλα, αναγνώστρια:

Ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα που έχει πέσει στα χέρια μου τον τελευταίο καιρό είναι από το βιβλίο του Αντώνη Πάσχου, “Πέρα από τη Γη των Θεών” (εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές). Δείχνει ένα ιστιοφόρο που παρασέρνεται μέσα σε μια καταιγίδα, την ίδια ώρα που μια μυστηριώδης φιγούρα φαίνεται να εξουσιάζει τα στοιχεία της φύσης. Θα μπορούσε να είναι ακόμα ένας αξιόλογος πίνακας ζωγραφικής.
Ίσως το χειρότερο εξώφυλλο για μένα είναι από τη “Σουίτα στον Παράδεισο” της Χρύσας Δημουλίδου (εκδ. Λιβάνη). Απεικονίζει το ίδιο το πρόσωπο της συγγραφέως, τονισμένο με έντονα χρώματα και σε πράσινο φόντο. Όχι ότι δεν είναι όμορφη, αλλά θεωρώ ότι ένα τεράστιο, χαμογελαστό πρόσωπο σε εξώφυλλο βιβλίου, το καθιστά ιδιαιτέρως κιτς.

Δημήτρης Μουζάκης, ποιητής:

Καλύτερο εξώφυλλο: “Νήσος Χίος” του Σωτήρη Παστάκα (εκδόσεις Οδός Πανός) αλλά και της συλλογής “Έξη και μία τύψεις για τον ουρανό” του Οδυσσέα Ελύτη (Ίκαρος).
Χειρότερο εξώφυλλο: “Διακοπές στην πραγματικότητα” του Χάρη Βλαβιανού.

Αντώνης Πάσχος, συγγραφέας:

Το εξώφυλλο από το “Σάρκινο Φρούτο” του Μιχάλη Μανωλιού με είχε εντυπωσιάσει, είναι προκλητικό και μυστήριο, ενώ το βιβλίο είναι εξίσου καλό.
Στο χειρότερο θ’ αναγκαστώ να πω το “Πτεράργυροι της Σερανβέλ” του Κώστα Βουλαζέρη, του οποίου το περιεχόμενο ωστόσο βρήκα πολύ καλό και σίγουρα άξιζε ένα καλύτερο εξώφυλλο.

Γιώργος Τσιούκης, γραφίστας/εκδότης του περιοδικού Monkie:

Καλύτερο εξώφυλλο « Η Λιάνη στηρίζει την Αλλαγή» του Γιώργου Καρατζαφέρη. Εξουσία και σεξ, το αγαπημένο «όπιο» του λαού, ως άλλο φιλμ νουάρ με τον αστυνόμο Μπέκα της πολιτικής. Σάτιρα Β’ διαλογής, που θα μπορούσε να είναι το αγαπημένο «cult» των «mainstream» διανοούμενων. Αποτελεί και ιστορικό «ντοκουμέντο»!
Χειρότερα εξώφυλλα, όσα απεικονίζουν αναγεννησιακούς πίνακες. Παρωχημένος “προοδευτισμός” με δόση σοβαροφάνειας. Και σε συνδυασμό με γράμματα που «λαμπυρίζουν», δίνεται η αίσθηση της πολυτέλειας, που πολλές φορές αγγίζει τα όρια του κιτς.

Νίκος Κόλλιας, μουσικός:

Το καλύτερο κατά τη γνώμη μου είναι το εξώφυλλο των “Ερωτικών” του Γιάννη Ρίτσου από την έκδοση με το σκληρό εξώφυλλο του Κέδρου.
Ένα από τα χειρότερα ίσως να είναι αυτό της ποιητικής συλλογής του Σωκράτη Σκαρτσή “Το νησί” που καθόλου μα καθόλου δεν ταιριάζει σε ποιητική συλλογή.

Ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο που αφήσατε στη μέση και γιατί;

Άννα Νιαράκη, ποιήτρια:

Το τελευταίο βιβλίο που άφησα στη μέση είναι ο Ακατονόμαστος του Σάμιουελ Μπέκετ. Ένα βιβλίο-γυάλα μέσα στο οποίο ο αμύητος στο σύμπαν του συγγραφέα κολυμπά γυμνός και έρχεται αντιμέτωπος με τις πιο μύχιες σκέψεις του. “ Ίσως είναι καιρός ν’ ασχοληθώ και λίγο με μένα, για αλλαγή. Εκεί θα καταντήσω έτσι κι αλλιώς, αργά ή γρήγορα. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται αδύνατο. Εμένα, να τσουβαλιάσω εμένα στο ίδιο σακί με τα δημιουργήματά μου; “

Έλενα Πολυγένη, ποιήτρια:

Ντρέπομαι, τους “Δουβλινέζους” του Τζ. Τζόυς. Δεν υπάρχει αμφιβολία οτι είναι κορυφαίος συγγραφέας, αλλά μου ήταν αδύνατο να παρακολουθήσω τη ροή του λόγου του. Νομίζω ότι με κούρασαν οι λεπτομερείς περιγραφές για τους ανθρωπους, το χαρακτήρα τους, την εμφανισή τους, την πόλη τους, το οικογενειακό τους περιβάλλον την καθημερινότητά τους και τη ζωή στην πόλη.Θα ξαναπροσπαθήσω…

Ευθυμία Δεσποτάκη, συντάκτρια Bookmarks:

Το “Η Μαύρη Σκιά της Εδέσσης & άλλες ιστορίες” του Γιάννη Κατσίκη. Λόγω διάφορων υποχρεώσεων δεν μου έφτανε ο αναγνωστικός μου χρόνος, έπρεπε να το θυσιάσω για να τα βγάλω πέρα. Ευελπιστώ να το ξαναπιάσω εντός του Φλεβάρη.

Δημήτρης Μαμαλούκας, συγγραφέας:

Εδώ και λίγο καιρό ξαναδιαβάζω όλο τον Στ. Κινγκ. Η νουβέλα «Η αστυνομία της βιβλιοθήκης» θα πρέπει να γράφτηκε από μόνη της, κατά λάθος, αποκλείεται το χέρι του μαέστρου να υπέγραψε εν γνώσει του αυτό το αργόσυρτο πράγμα, ή κι αν το έκανε, ίσως ήταν μια μορφή αυτοτιμωρίας. Το παράτησα αφού ούτε το πήδημα σελίδων απέδωσε.

Στράτος Μουσαίος, μουσικός:

Βασικά δεν θυμάμαι ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο αλλά θυμάμαι ότι ήταν αρκετά τα βιβλία που πατάτησα στην μέση, ο λόγος είναι ότι οι υποχρεώσεις, και τα αναριχώμενα προβλήματα, σήμερα, μου έχουν κλέψει την υπομονή και φυσικά δολοφονήσανε τον χρόνο μου…

Ηλίας Κανέλλης, δημοσιογράφος:

Παράτησα (και σχετικά γρήγορα) το βιβλίο του Αλέν Μπαντιού «Η κομμουνιστική υπόθεση» (Πατάκη). Από την αρχή μου φάνηκε ότι διάβαζα αποσπάσματα μιας νέας αριστερής θεολογίας, εμπλουτισμένης με γαλλική (ψευδο)πολυπλοκότητα. Σύμφωνα με την (ανανεωμένη) αυτή θρησκεία, πρέπει να δούμε τον κομμουνισμό σαν καινούργια ιδέα, αγνοώντας τα εγκλήματά του. Συγνώμη, αλλά κι εγώ, όταν ήμουν μικρός, οραματιζόμουν ένα ψάρι χωρίς τα ενοχλητικά κόκαλα.

Ευτυχία Παναγιώτου, ποιήτρια:

Παρατάω ένα βιβλίο στις πρώτες 30 σελίδες αν δεν είναι συμβατό με την αισθητική μου (οι τίτλοι αρκετοί). Αν είναι θέμα διάθεσης, το διαβάζω απ’ την αρχή σε μια καλύτερη εποχή (π.χ. Οδυσσέας, Το κουτσό). Στη μέση πάντως «παράτησα» την Ιλιάδα (Α-Μ), σε μετάφραση του Δ. Μαρωνίτη.

Ελένη Τσαμαδού, συγγραφέας:

Ευχαριστώ για την ερώτηση. Θα έλεγα πως δεν συνηθίζω να αφήνω στη μέση κάποιο βιβλίο, όσο κακό και αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Πιστεύω πως κάθε συγγραφέας δικαιούται να τύχει μιας ολοκληρωμένης ανάγνωσης πριν τον απορρίψουμε. Δεν σας κρύβω όμως, ότι, πολλές φορές μπαίνω στον πειρασμό να το κάνω, κυρίως όταν υποψιάζομαι ότι ο συγγραφέας δεν σέβεται τους αναγνώστες του.

Ποιο βιβλίο
θα χαρίζατε σε
κάποιον που δεν
συμπαθείτε καθόλου και γιατί;

Αργυρώ Μαντόγλου , συγγραφέας:

Σ’ αυτή την ερώτηση τα πρώτα πρόσωπα που έρχονται στο νου μου, είναι κάποιοι πολιτικοί που εμφανίζονται σαν να μην έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, σαν να μην έχουν ιδέα για τις ανάγκες, τις δυσκολίες επιβίωσης, την ένδεια και την εσωτερική ζωή των ανθρώπων που κυβερνούν.
Σ’ όλους αυτούς λοιπόν θα έστελνα το βιβλίο του Άλαν Μπένετ, «Το βασίλειό μου για ένα βιβλίο»που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, όπου η βασίλισσα της Αγγλίας έχει ασπαστεί το σφοδρό πάθος της φιλαναγνωσίας. Mέσα από τα βιβλία έρχεται σε επαφή με έναν κόσμο με βάθος και ένταση που δεν είχε υποψιαστεί, γνωρίζει διάφορους πολιτισμούς, αντικρουόμενα αλλά και ευγενή συναισθήματα των υπηκόων της. Η εμπειρία της ανάγνωσης τη μεταμορφώνει και την καθιστά πιο ανθρώπινη· αρχίζει να περιφρονεί τα επιφανειακά καθήκοντά της και να ενδιαφέρεται για την ουσία των πραγμάτων.

Άννα Γόγολα, πολιτικός μηχανικός–συγκοινωνιολόγος:

Τον “Μικρό Πρίγκιπα”, γιατί απευθύνεται στο παιδί μέσα μας που ‘ναι – συνήθως – συμπαθέστερο απ’ την ενήλικη εκδοχή μας. Διαβάζεται χαμηλόφωνα -ακόμα και (κυρίως) κατά μόνας-, ανατρέπει στερεότυπα -με την αποκάλυψη του μυστικού της ζωής απ’ την αλεπού- κι η εικονογραφησή του -απ’ τον ίδιο το συγγραφέα- είναι ανυπέρβλητη.

Χριστόφορος Κάσδαγλης, συγγραφέας:

Θα κατέληγα στο «Κεφάλαιο» του Μαρξ (ελληνική έκδοση 1960). Όχι μόνο λόγω… όγκου, αλλά και λόγω της δογματικά μαλλιαρής ορολογίας της μετάφρασης (Γιάννης Σκουριώτης), που ευθυγραμμίζεται καλοπροαίρετα με μια υποτιθέμενη «λαϊκή» γλώσσα. Ολόκληρο το βιβλίο πάει κάπως έτσι: «έχουμε δέκα πενταβδόμαδες περίοδες γυροβολιάς του κεφαλαίου», (Β’ τόμος, κεφ. 9, σελ. 173).

Ειρήνη Μουντράκη, δημοσιογράφος:

Θα του χάριζα “Τον Ηλίθιο” του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Ο λόγος; Αν δεν το διαβάσει και θεωρήσει ότι είναι ένας τρόπος να του πω τι σκέφτομαι για αυτόν τότε έχω δίκιο που τον αντιπαθώ. Αν όμως αποφασίσει να το διαβάσει θα αλλάξει τη γνώμη του για τον κόσμο και σίγουρα θα μου γίνει πιο συμπαθής.

Ντέπυ Μαντά, ιδιοκτήτρια βιβλιοπωλείου:

Για κάποιον οικείο αντιπαθητικό: θα χάριζα ένα από τα πλέον δυσνόητα βιβλία όλων των εποχών…το Tractatus Logico-Philosophicus του Ludwig Wittgenstein! Παράλληλα, θα τον ανάγκαζα καθημερινώς να μαθαίνει από μία φιλοσοφική σκέψη, να την απαγγέλει και να αναλύει με δικά του λόγια το πραγματικό νόημα κάτω από τη φιλοσοφία της γλώσσας…

Κώστας Ζαφειρίου, συγγραφέας:

Θα χάριζα το βιβλίο του Δαρβίνου, Περι της Καταγωγής των Ειδών, στον πρώην πρόεδρο Μπους. Ο Μπους ήταν ο μοναδικός πρόεδρος της Αμερικής που δεν πιστεύει στη θεωρία της εξέλιξης. Λόγω οφθαλμοφανών ομοιοτήτων του φυζίκ του, με τα συμπαθή πιθηκοειδή, νομίζω ότι αξίζει να διαβάσει ένα βιβλίο αφιερωμένο στο πς αυτό συνέβη.

Δήμητρα Δερμιτζάκη, υπεύθ. γρ. τύπου εκδόσεων Κέδρος:

Με την άφιξη μου στην Αθήνα, γνώρισα ένα αντιπαθέστατο άτομο. Γεγονός τυχαίο. Η σχετικά συχνή επικοινωνία μαζί του με έκανε πολλάκις να σκεφτώ πως θα ήθελα να του κάνω δώρο (πιθανότατα δώρο Χριστουγέννων) το λεύκωμα της Amelie Poulin από τις εκδόσεις μας, με την ελπίδα να καταλάβει πως στην εποχή της σοβαροφάνειας και της μίζερης αντιμετώπισης των πραγμάτων, υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να βλέπουμε, να ακούμε, να ζούμε… Ένας τρόπος πιο μαγικός, πιο παιχνιδιάρικος, πιο φινετσάτος, γεμάτος μυρωδίες και μπόλικη γλύκα!Ένας τρόπος πιο χαμογελαστός! Ίσως έτσι κατόρθωνε και ο ίδιος με την είσοδο του 2010 να κάνει πιό μελωδική την ζωή του και εκείνη των συνανθρώπων του.

Δέσποινα Παναγιωτοπούλου, συντάκτρια Bookmarks:

Ο Αλχημιστής είναι το βιβλίο μας. Είναι ένα δώρο που κερδίζει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Είτε δεν θα του αρέσει οπότε ο στόχος επετεύχθη είτε θα του αρέσει οπότε του αξίζει.

Ποιου βιβλίου
θα αλλάζατε
τον τίτλο
και πώς
θα τον κάνατε;

Ασημίνα Χασάνδρα, συγγραφέας:

Το βιβλίο του Νάνου Βαλαωρίτη : “Αλληγορική Κασσάνδρα” από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε : “Προφητεία”. Δεν θα είχε νόημα διαφορετικά γιατί αυτό το βιβλίο είναι η ιστορία “μιας” και “ενός” αλλοπαρμένου πλάσματος που δεν έχει φύλο είναι και “άνδρας” και Κορίτσι -προσοχή Κορίτσι όχι Γυναίκα- που μάχεται ως Ενδυμίων.

Χρήστος Χρυσόπουλος, συγγραφέας:

«Οι λεσβίες» αντί «Τα άνθη του κακού». Ο αρχικός τίτλος της διάσημης συλλογής του Μπωντλαίρ ήταν «Οι λεσβίες». Λίγο πριν την κυκλοφορία της, ο ποιητής την μετονόμασε «Λίμπο», αλλά τελικά επελέγη ο γνωστός μας τίτλος μετά από υπόδειξη του κριτικού Georges Durand. Προκρίνω τον αρχικό τίτλο λόγω προτεραιότητας.

Γεωργία Καλαφάτη (Sugahspank!), μουσικός/ερμηνεύτρια:

Υποθέτω ότι θα άλλαζα τον τίτλο του βιβλίου “Χαμένο Σύμβολο” του Dan Brown και θα το έκανα “Αρπαχτή στο Καπιτώλιο”, με την έννοια ότι το βιβλίο είναι αρπάχτη και διαδραματίζεται στο Καπιτώλιο, και έλεος πια με τον Dan Brown και τον Tom Hanks, ας τους λοβοτομήσει κανένας εναπομείναντας illuminati να ησυχάσουμε!

Ανθή Μουντζούρη, πωλήτρια βιβλ. Ελευθερουδάκης:

Αν εξαιρέσουμε τον συγγραφέα, θεωρώ ότι ο τίτλος είναι που κεντρίζει το ενδιαφέρον ενός αναγνώστη! Στο αγαπημένο μου βιβλίο “Η αγάπη άργησε μια μέρα” θα ήθελα διακαώς να αλλάξω το τέλος, αλλά θα έμπαινα και στον πειρασμό να το ξαναβαφτίσω ως εξής: “Λάθος Εποχή, Χαμένες Ελπίδες”…

Άρης Καραμπεάζης, μουσικοκριτικός:

«Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης»:  είναι καλός τίτλος και  σε παρασύρει να το αγοράσεις, παρότι κενό περιεχομένου. Θα το έκανα «Τα απομεινάρια ενός Σαββατόβραδου». Κανείς άνδρας δεν θα το αγόραζε και θα ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι και στη θέση μας. Το High Fidelity θα το έκανα «Blur: Are Shite» , εκ του αντιστρόφου για να μην το πλησιάσουν οι πολλοί, γίνει ταινία και χαθεί η μαγεία, όπως και έγινε!

Δημήτρης Κρεμελιάνης, συγγραφέας:

Αφού αμφιταλεντεύτηκα ανάμεσα στο “Ναυτικό Χάρτη” και το “Χρυσό Ηφαίστειο”, τελικά κατέληξα στο “Ψυχρό δέρμα” του Albert Sanchez Pinol (εκδ. Bell – μτφ. Στράτου Ιωαννίδη). Είναι ένα βιβλίο που μου άρεσε πολύ και δεν θα άλλαζα τον τίτλο επειδή θεωρώ ότι δεν ανταποκρίνεται στο περιεχόμενο. Θα το έκανα γιατί θα προτιμούσα κάτι που να δηλώνει πιο εύγλωττα τη συναρπαστική και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα περιπέτειας του βιβλίου. Ένας τίτλος σαν “Τελευταίος Φάρος πριν την άβυσσο”, αν και λογοτεχνικά φτηνός, νομίζω θα έλκυε περισσότερο την προσοχή κάποιου που περιδιαβάζει ανυποψίαστος ανάμεσα στα ράφια του βιβλιοπωλειου.

Χρήστος Παπαμιχάλης, ραδιοφωνικός παραγωγός:

Του πιο αγαπημένου μου. Έχει αλλάξει από μόνο του. Αυτόματα. Με το που γίνεται κομμάτι σου. Με το που σου καρφώνεται μέσα σου και δεν βγαίνει από εκεί. Με το που σου αλλάζει την ζωή. Με κάποιον τρόπο. Τώρα το λένε “Δικό μου”, πριν το έλεγαν “Το πράσινο σπίτι” του Μάριο Βάργκας Λιόσα.

Πείτε μας ένα
αγαπημένο σας βιβλίο που ΔΕΝ είναι
ευρέως γνωστό

Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, ηθοποιός:

“Σιντάρτα” του Εσσε. Γιατί με έναν πολύ απλό τρόπο, εξάλλου είναι παραμύθι, σε πολύ μικρή ηλικία μου έμαθε οτι ο άνθρωπος έχει δικαίωμα στην κίνηση και στην προσωπική αφήγηση. Το βιβλίο αυτό το δάβαζα σε διαφορετικά σημεία της ζωής μου κι όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο το καταλαβαίνω. οι ανθρωποι έχουν περισσότερο απο έναν ρόλο να υπηρετήσουν στη ζωή τους κι αυτοί οι ρόλοι ενδέχεται να καταλαμβάνουν έναν μεγάλο φάσμα ρόλων. Η μόνη προυπόθεση είναι να ακολουθούμε τους διαφορους δρόμους και ρόλους που ξανοίγονται μπροστά μας με συνέπεια, επιμονή και πίστη.

Μιχάλης Μανωλιός, συγγραφέας:

Έξι Δισεκατομμύρια Τρόποι Ζωής,  του Παναγιώτη Κούστα (Τρίτων, 2007). Δέκα χαλαρά συνδεδεμένα μεταξύ τους διηγήματα με μερικές εντυπωσιακά απλές αλλά ευφυείς ιδέες. Γράψιμο ξεκούραστο και ελαφρύ, ένα σπάνιο δείγμα προβληματισμένης αλλά αισιόδοξης και συγχρόνως εφικτής Κοινωνικής και Πολιτικής Επιστημονικής Φαντασίας που αφυπνίζει. Με πλήρη επίγνωση του κινδύνου να ακουστώ σαν πολιτικός, θα το χαρακτήριζα ύμνο στην πρόοδο και τη δημοκρατία.

greekgay lolita, δημοσιογράφος/blogger:

(Full-Injected Dreams) του James Robert Baker.
Η popculture themed αμερικάνικη λογοτεχνία μού ασκουσε πάντοτε μια ιδιαιτερη ελξη. Συμμερίζομαι απόλυτα το moto της πως κανένας πόνος, κανένας θάνατος δεν είναι περιττός. Και σε αυτό το βιβλίο του R.J.B. όντως. Κανένας δεν είναι περιττός.
Οι 3 καταραμένοι ηρωές του, ο dj Scot, o συνθέτης Dennis και η τραγουδίστρια Σαρλήν στις 379 σελίδες του βιβλίου αυτό μας περιγράφουν. Πώς γίνεται ο -διαλυμένος- άνθρωπος να συγκολλήσει τα κομμάτια του, να συμφιλιώσει το νού του με τα θροϊσματα του πεπρωμένου και να συνεχίσει να ονειρεύεται. Full injected γαλάζια ναρκωμένα λουλούδια.
Κάλλια Παπαδάκη, συγγραφέας:

Neil Gaiman- American Gods, Review 2001. Έπεσε τυχαία στα χέρια μου. Ή μετά από προτροπή μιας φίλης;
Δεν θυμάμαι και δεν έχει σημασία. Το διάβασα μέσα σε 24 ώρες. Σε αεροπλάνο, τρένο, μετρό, κι σ’ότι άλλο χρειάστηκε για να το τελειώσω πριν φτάσω στον προορισμό μου. Οι Παλιοί Θεοί των μεταναστών μάχονται τους Καινούριους (μίντια και τεχνολογία) κάπου στην Αμερική και στη μέση ένας τύπος με το όνομα Σκιά.
Αλεξία Κούκη, πωλήτρια βιβλ.Ελευθερουδάκης:

Πήτερ Παν, ή, Το θλιμμένο παιδί, της Κathleen Κelly – Laine. Η συγγραφέας εξερευνώντας παράλληλα τρεις ιστορίες -το παραμύθι του Πήτερ Παν, τη βιογραφία του J.M Barrie και τη δική της παιδική ηλικία- μας ταξιδεύει με μια γλυκιά μελαγχολία στο κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας που, συνειδητά ή ασυνείδητα, κρύβουμε μέσα μας. Πίσω απ’ το χαρούμενο πρόσωπο του Πήτερ Παν βρίσκεται ένα θλιμμένο παιδί που αρνείται να μεγαλώσει είτε γιατί το ίδιο δεν θέλει ειτέ γιατί οι συνθήκες δεν του το επιτρέπουν.

Νόρα Δημοπούλου, συντάκτρια Bookmarks:

Ένα βιβλίο που αγαπώ: «Ο Εκείνος». Χωρίς καμιά αμφιβολία το βιβλίο που με διασκέδασε, με συγκίνησε και με έκανε να θέλω να γράφω κ εγώ σαν τον Κέρετ. Μια συλλογή διηγημάτων για καθημερινούς ανθρώπους με παράδοξες σκέψεις. Ιστορίες για ψάρια που μιλάνε μέσα από τα πιάτα τους και εκφράζουν και γνώμη. Τι κάνει έναν άντρα να ζηλεύει ένα ασήμαντο φιλί στο στόμα του κοριτσιού του;Το κατάλληλο βιβλίο για το κομοδίνο. Μετά από μια δύσκολη μέρα με ένα απίθανο διηγηματάκι ο κόσμος μοιάζει λίγο πιο υποφερτός.

Κωστής Τσιοπελάκος, βιβλιοπώλης:

Ο αλγόριθμος της μελαγχολίας του Κάρλο Φραμπέτι, από τις εκδόσεις Opera. Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα, που μπλέκει με μοναδική μαεστρία την τέχνη, την επιστήμη, τη γλώσσα, τον έρωτα… Όλα αυτά κάτω από ένα πέπλο μυστηρίου και με πλοκή που κόβει την ανάσα. Παραδίδοντας μαθήματα λιτής και ουσιαστικής γραφής, χωρίς να κουράζει και να φλυαρεί, ο καταιγισμός των σκηνών σε κρατά εκεί…και μόνο εκεί! Ξεκινά στο μουσείο Πράδο, μια μέρα που δεν σφύζει από κόσμο. Ο πρωταγωνιστής, συζητά τυχαία με έναν άλλο επισκέπτη και μια άγνωστη κοπέλα, η Έλενα, τον πλησιάζει αμέσως μετά και του ζητά το τηλέφωνό του, πρέπει να τον δει επειγόντως… «Μα δεν τον ξέρω, εδώ τον είδα για πρώτη φορά…» Αμέσως μετά…ο χαμός! Ποιος κυνηγάει ποιον, ποιος ψάχνει ποιον και ποιος θα βγει κερδισμένος από αυτή την αναζήτηση… Το μόνο σίγουρο, ο αναγνώστης… Οι παραπομπές και οι αναφορές σε λογοτεχνικά έργα και οι φιλοσοφικές αναζητήσεις ανάμεσα στα κεφάλαια, πρόκληση για περαιτέρω ανάγνωση… Μοναδικό!

Αλεξάνδρα Κολλάρου, Art Promoter:

Το Marabou Stork Nightmares του Irvine Welsh. Η πλοκή διαδραματίζεται σε 3 επίπεδα: στο παρόν, στο παρελθόν και σε ένα φανταστικό κόσμο που δημιουργούν οι παραισθήσεις στο μυαλό του ήρωα. Νομίζω ότι δε κυκλοφορεί στα Ελληνικά – σε όποια περίπτωση είναι επιβεβλημένο να διαβαστεί από το πρωτότυπο, καθώς είναι γραμμένο σε σκληροπυρηνική Σκωτσέζικη αργκό, που δε θα μπορούσε να αποδοθεί με ακρίβεια μέσω μετάφρασης. Είναι ίσως το αγαπημένο μου βιβλίο.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας χαρακτήρας βιβλίου;

Δημήτρης Αθηνάκης, ποιητής:

Μέσα μου παλεύουν ο Κωνσταντίνος Λάιος του «Εχθρού του ποιητή» του Χειμωνά, ο αφηγητής των «Τελμάτων» του Gide, και ο Χόλντεν του «Φύλακα στη σίκαλη» του Salinger. Ο ένας εξαιτίας της επώδυνης ποιητικής του μανίας, ο άλλος λόγω του αδυσώπητου (αυτο)σαρκασμού του, κι ο τρίτος για την ασφυκτική του ποιητικότητα.

Γιώργος Μπανίλας, υπάλληλος βιβλιοπωλείου Πρωτοπορία:

Αγαπημένος λογοτεχνικός ήρωας είναι ο Πιοτρ Τιμοφέιτς Αρκάνωφ από τον «Συνταγματάρχη Λιάπκιν» του Μ. Καραγάτση. Ο Αρκάνωφ είναι Ρώσος στρατηγός στην υπηρεσία του τελευταίου Τσάρου. Φανταστείτε έναν άνθρωπο απέραντα τίμιο υπό τις διαταγές ενός απέραντα διεφθαρμένου καθεστώτος. Μετά την επανάσταση του 1917 θα βρεθεί στη Λάρισα χωρίς στολή, χωρίς γαλόνια και τίτλους ευγενείας να κερδίσει το ψωμί του ως λούστρος. Θα πεθάνει φυματικός όπως χιλιάδες άνθρωποι εκείνη την εποχή, αλλά όχι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Ο Αρκάνωφ δεν μετανοεί, δεν προσεύχεται, δεν ζητά συγχώρεση για τίποτα, επιμένει μέχρι το τέλος να σαρκάζει τα πάντα και αντιμετωπίζει το θάνατο με τη νηφαλιότητα, το κουράγιο και την αταραξία ενός μαθητή του Επίκουρου.

Λένα Μαντά, συγγραφέας:

Είναι πια κοινό μυστικό η αγάπη μου για την Λωξάνδρα της Μαρίας Ιορδανίδου. Είναι μια ηρωίδα που λάτρεψα αμέσως μετά την γνωριμία μου μαζί της και στην αρχή δεν αναζήτησα την αιτία αυτής της αγάπης. Στα χρόνια που πέρασαν ταυτίστηκα μαζί της απόλυτα, θαύμασα τον απλό τρόπο σκέψης της αλλά κυρίως την μεγαλη της καρδιά και την τετράγωνη λογική με την οποία αντιμετώπιζε κάθε αναποδιά αποδεικνύοντας μια εξαιρετική ανθεκτικότητα στις αλλαγές της ζωής της.
Αστέρης Αστεριάδης, συγγραφέας:

Είμαι ο Hans Schnier, 27 χρονών, γόνος πλούσιας οικογένειας. Θεωρούσα πως θα πετύχω ό,τι και αν θελήσω στη ζωή μου. Εγκατέλειψα τα πάντα. Είχα μια κοπέλα που με αγαπούσε, ερχόταν μαζί μου στις πόλεις που πήγαινα για να δώσω παραστάσεις ως κλόουν. Έχω ταλέντο σε αυτό αλλά τον τελευταίο καιρό, υποφέρω από πόνους στο πόδι, δε με θέλει κανείς πλέον για να εξασκίσω το ταλέντο μου. Είμαι μόνος και χωρίς λεφτά. Η Marie με παράτησε για άλλον και αυτό με θλίβει. Ζητάω βοήθεια απʼ την οικογένειά μου αλλά τελευταία στιγμή αλλάζω γνώμη και συνεχίζω μόνος. Ακόμα και έτσι όμως είμαι αισιόδοξος. Είμαι ο Hans Schnier, ήρωας του Heinrich Boll, στο θλιμμένο μυθιστόρημα «οι απόψεις ενός κλόουν».

Νίκος Ερηνάκης, ποιητής:

Ρασκόλνικοφ. Αυτή η γοητεία της σύγκρουσης στον πάτο που μεταφράζεται σε άνοιξη δρόμου για τη σωτηρία. Αυτή η διαπίστωση πως όταν είσαι στο κάτω είσαι πιο κοντά στο πάνω, από ότι όταν είσαι στη μέση. Κύκλος. Όχι ευθεία. Αυτή η μοναδικότητα της ρώσικης ψυχής να καθίζει τον εαυτό της απέναντι και να παλεύουν βίαια μέχρι τέλους. Χωρίς νικητή. Η λογοτεχνία δεν έχει ποτέ νικητές.
Θάλεια Κουνούνη, συγγραφέας:

Laura Ingalls Wilder. Η συγγραφέας μα ταυτόχρονα και ηρωίδα του βιβλίου, το κοριτσάκι με τις χαριτωμένες πλεξίδες που μεταφέρθηκε τόσο πετυχημένα στην οθόνη της τηλεόρασης. Την έχω λατρέψει γιατί μέσα και γύρω από αυτήν ξεχώρισε η αξία εννοιών όπως: οικογένεια, αγάπη, πίστη, φιλία, δύναμη, αλληλεγγύη και δικαιοσύνη.

Γιάννης Καλπούζος, συγγραφέας:

Ο Γιάννης, στο «Θείο Τραγί» του Σκαρίμπα. Για τον ανένταχτο και ελεύθερο χαρακτήρα του. Τον σαρκασμό, τον αυτοσαρκασμό, και την καυστική ειρωνεία του έναντι των κοινωνικών συμβάσεων και της υποκρισίας. Για την τρέλα, την ποίηση, τη φαντασία, την ευαισθησία και την ανθρωπιά του. Γιατί ίσως όλοι θα θέλαμε ή μπορεί να κρύβουμε μέσα μας ένα Θείο τραγί.

Ποιο είναι το πρώτο υπερεκτιμημένο βιβλίο που σας έρχεται στο μυαλό;

Νίκος Χρυσσός, συγγραφέας:
Ο Αλχημιστής του Coelho είναι το βιβλίο που σκέφτομαι σαν απάντηση στην ερώτηση σας. Έχει πουλήσει πάνω από 65 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, αναπαραγάγοντας με έναν απλοϊκό τρόπο στοιχεία των ανατολικών θρησκειών και μετατρέποντας τα σε επίδοξα «μότο», παιδικά, γοητευτικά και μάλλον ανούσια. Μου θυμίζει το Σιντάρτα του Hesse και τα παραμύθια της Χαλιμάς, αναμεμιγμένα σε έναν εύπεπτο κι ελαφρά «αγοραίο» καμβά.

Αλεξάνδρα Λέτσα, αρχισυντάκτρια της ελληνικής έκδοσης του Asimov’s Science Fiction Magazine: Ο Κώδικας Ντα Βίντσι του Dan Brown
Πρόκειται για ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα λογοτεχνίας από «αυτόματο πιλότο» – ένα απλό ανακάτεμα θεωριών συνομωσίας, οι οποίες έχουν αξιοποιηθεί πολύ καλύτερα από άλλους συγγραφείς. Οπωσδήποτε έχει λάβει περισσότερη δημοσιότητα και αναγνώριση απ’ όση του αξίζει.

Νέλλη Βουτσινά, υπεύθυνη βιβλιοπωλείου των εκδόσεων Πόλις:
Αδιαμφισβήτητο νομίζω φαβορί, ο Αλχημιστής του Πάολο Κοέλο, που στην εποχή του εκτιμήθηκε από υπερβολικά ευρεία γκάμα αναγνωστικού γούστου, κι έτσι με ένα τρόπο «έπαιξε κι εκτός της κατηγορίας του». Ανοίγοντας δε την πόρτα στους ασκούς του απλουστευμένου και παρηγορητικού new age, μέσα σ’ ένα εξ’ ορισμού αφιλόξενο για κάτι τέτοιο πεδίο όπως είναι το μυθιστόρημα, έφερε τον απροετοίμαστο βιβλιοπώλη αντιμέτωπο με μια παράλογη απαίτηση –συχνή ερώτηση για καιρό στα βιβλιοπωλεία: «ένα μυθιστόρημα που να είναι και καλό-αξιόλογο και να έχει και καλό τέλος…Κάτι σαν τον Αλχημιστή;». Κι εσύ έκανες την προσπάθεια, γιατί δεν ήταν καλοί τρόποι ν’ απαντήσεις ότι -αν ίσως εξαιρεθεί η Τζέην  Ώστεν , όπου όσοι αγαπιούνται τελικά όχι μόνο θα ενηλικιωθούν, αλλά και θα παντρευτούν- ο μυθιστορηματικός ήρωας που κατάγεται από τον Δον Κιχώτη, τον άνθρωπο του Υπογείου, την Έμμα Μποβαρύ και τόσους τέτοιους άλλους, ΔΕΝ είναι αυτός που πιστεύει, ή που θα καταλήξει να πιστεύει πως το σύμπαν συνωμοτεί για να του χαριστεί. Ούτε λόγος.
Έλενα Μαρούτσου, συγγραφέας:
Το πρώτο υπερτιμημένο βιβλίο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η “Στροφή” του Γ. Σεφέρη. Δεν το θεωρώ υπερτιμημένο ως προς την αξία του αυτού καθ’ εαυτού αλλά ως προς την πρόθεσή του (όπως δηλώνει ο τίτλος) να αποτελέσει στροφή για τα ελληνικά γράμματα. Παρ’οτι καθιερώθηκε να θεωρείται ορόσημο για το ξεκίνημα της νέας ποίησης στην Ελλάδα που σπάει τις παραδοσιακές μορφές κι επικοινωνεί με τα ευρωπαϊκά ρεύματα, θεωρώ πιο ρηξικέλευθο πριν από αυτόν τον Καρυωτάκη, ο οποίος άφησε έντονο το στίγμα του στη γενιά του 30 και πιο “σύγχρονους’’, “επαναστατικούς’’ ως προς τη φόρμα κι ‘’ευρωπαϊκούς’’ ως προς τις επιρροές, τους έλληνες υπερρεαλιστές.
Παναγιώτης Ζερβός, συγγραφέας/ υπάλληλος βιβλιοπωλείου: Νομίζω πως ένα από τα πιο υπερεκτιμημένα βιβλία είναι οι “Σατανικοί στίχοι” του Σαλμάν Ράσντι. Πρόκειται για ένα φιλόδοξο βιβλίο, με αρκετές αρετές (όπως οφείλω να ομολογήσω), αλλά στο σύνολό του είναι πληκτικό. Και είμαι πεπεισμένος πως, αν ο συγγραφέας δεν είχε διωχθεί από τους φανατικούς ισλαμιστές, το εν λόγω βιβλίο ούτε θα είχε εμπορική απήχηση και ούτε θα το είχε εγκωμιάσει η κριτική. Είναι , ξεκάθαρα για μένα, μια από τις περιπτώσεις των ενοχών (ή, αν προτιμάς, της επίδειξης πρωτοπορίας στα πλαίσια της ανοχής και του μοντερνισμού) που διακρίνει τη Δύση.

Κωνσταντίνος Παπαχρήστου, συγγραφέας:
Το πρώτο υπερεκτιμημένο βιβλίο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο Αλχημιστής. life changing books ιδίως όταν απευθύνονται σε μεγάλη μάζα δεν μπορεί παρά να είναι ένας ευτελής τρόπος για εύκολο και σίγουρο χρήμα (κοινώς αρπαχτή). Σε καμία περίπτωση όμως η κορωνίδα της παγκόσμιας λογοτεχνίας όπως πολλοί ενστερνίζονται.

Μαρία Μπακοπούλου, δημοσιογράφος:
Υποθέτω ότι θα υπάρχουν πάρα πολλά υπεκτιμημένα βιβλία εκεί έξω, αυτό, όμως, που μου έρχεται τώρα στο μυαλό είναι η ‘’Βραδύτητα’’ του Μίλαν Κούντερα. Δεν συγκρίνω την ατμόσφαιρα του βιβλίου με αυτή του’’Βαλς του αποχαιρετισμού’’ που σημάδεψε ένα από τα εφηβικά μου καλοκαίρια και θεωρώ ότι δεν δικαίωσε την προηγούμενη πορεία του συγγραφέα.

Μιχάλης Σπέγγος, συγγραφέας:
Εύκολη ερώτηση για μένα.  Είναι ο Αλχημιστής του Κοέλιο. Αν δεν ήταν ένα βιβλίο το οποίο έγινε παγκόσμιο best seller και ουσιαστικά καθιέρωσε  τον συγγραφέα θα ήμουν πιο επιεικής.  Τώρα όμως μπορώ να το κρίνω αυστηρά μιας και η τεράστια  φήμη του έχει αυτομάτως ανεβάσει τον πήχη.  Είναι ένα βιβλίο το οποίο πιστεύω το μόνο που καταφέρνει να δώσει στον αναγνώστη είναι εύπεπτες συνταγές ευτυχίας. Επίσης ενώ η σκηνογραφία του είναι εντυπωσιακή δεν υπηρετεί την πλοκή την οποία έτσι κι αλλιώς βρήκα αδύναμη αλλά λειτουργεί σαν ένα εξωτικό περιτύλιγμα και μόνο.